Gedichten uit workshop poëzie

Onder de wakende oog van Antjie Krog, zijn er door de deelnemers twee collectieve gedichten geschreven:

ik wil naar huis gaan

ik wil naar huis gaan ik wil dat het scheurt
ik wil met zonnestralen op ons gezicht naast
je zitten in het Vondelpark ik wil een gedacthtenloze
nacht en dag lang zwemmen in een zouteloze zee

ik wil mijzelf zijn, zonder verklaring… zonder vragen
ik wil het rozenrode aan mijn lippen voelen staan
ik wil dansen met mijn handen ik wil
ik wil dat taal mij vriend mag zijn

zodat het leven voor een ogenblik stil staat
zodat wij deze wereld schoon achterlaten
zodat het zonlicht op de golven weerkaatst
zodat zij de sterren van de hemel kan dansen
zodat ik thuis kom, onverwacht
ik wil, nee ik wilde dat ik schrijver was

 

aka pantoum

ik struikel zo in mijn hart vanavond
ik was vergeten dat het kon regenen
dat had ik vantevoren kunnen weten
mijn handen zo ver weg van mij

ik was vergeten dat het kon regenen
zodat het meisje naar beneden viel gister toen het nog zo mooi was
mijn handen zo ver weg van mij
olala wat is dat een dag der dagen

zodat het meisje naar beneden viel gister toen het nog zo mooi was
toen was ik moe, doodmoe
olala wat is dat een dag der dagen
zonder water is het lastig leven

toen was ik moe, doodmoe
de profeten kunnen praten, maar de bergen blijven staan
zonder water is het lastig leven
het spijt mij dat de meerderheid gisteren tegen het Oekraine Europees Unie verdrag gekozen heeft

de profeten kunnen praten, maar de bergen blijven staan
dat had ik vantevoren kunnen weten
het spijt mij dat de meerderheid gisteren tegen het Oekraine Europees Unie verdrag gekozen heeft
ik struikel zo in mijn hart vanavond

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *